DO CZŁONKÓW KATOLICKIEJ ODNOWY CHARYZMATYCZNEJ
Aula Pawła VI
Sobota, 30 maja 2026 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
Wasza Eminencjo, Wasze Ekscelencje,
Drodzy bracia i siostry, dzień dobry i witajcie! ¡Buenos días!
Cieszę się z mojego pierwszego spotkania z Katolicką Odnową Charyzmatyczną i pozdrawiam wszystkich obecnych, a także wspólnoty, grupy, szkoły modlitwy i ewangelizacji, które reprezentujecie. Bóg rzeczywiście pobłogosławił wasze wspólnoty wieloma darami, w tym duchową żywotnością. Pozdrawiam również liderów krajowych i międzynarodowych Służb Komunii Katolickiej Międzynarodowej Służby Odnowy Charyzmatycznej (CHARIS), którzy zorganizowali to spotkanie.
Dla Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej lata następujące po Soborze Watykańskim II były czasem wielkiego rozwoju i wzrostu, integracji z życiem Kościoła oraz umacniania struktur służby.
Moi czcigodni Poprzednicy uznawali ten rozwój za wielki dar dla Kościoła. Święty Paweł VI stwierdził bowiem, że nic nie jest bardziej potrzebne coraz bardziej zsekularyzowanemu światu niż świadectwo tego duchowego odnowienia, które Duch Święty wzbudza w najróżniejszych regionach i wspólnotach (por. Przemówienie do III Międzynarodowego Kongresu Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej, Zesłanie Ducha Świętego, 19 maja 1975 r.).
Podkreślając charakterystyczne dla was ukierunkowanie na ewangelizację, św. Jan Paweł II powiedział: „To sam Duch pobudza was do dawania świadectwa”. Zauważył również: „Jakże ktoś, kto zakosztował dobroci Chrystusa, może pozostać milczący i bierny? (…) Chrystus jest naszym Zbawicielem (…) Jak moglibyśmy nie ewangelizować? Nadal przekazujcie ten zapał dla Ewangelii tym, którzy są wokół was!” (Przemówienie do Katolickiego Bractwa Wspólnot Charyzmatycznych, 7 grudnia 1991 r.).
Z kolei Benedykt XVI wskazał na szczególny wkład, jaki wnosicie w życie Kościoła. Powiedział: „Jednym z pozytywnych elementów i aspektów wspólnot Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej jest właśnie ich akcentowanie charyzmatów, czyli darów Ducha Świętego, a ich zasługą jest przypomnienie o ich aktualności w Kościele” (Przemówienie do XIII Międzynarodowej Konferencji Katolickiego Bractwa Charyzmatycznych Wspólnot Przymierza i Wspólnot, 31 października 2008 r.).
Podobnie jak kardynał Suenens w początkach ruchu, papież Franciszek często mówił o was jako o „strumieniu łaski”, który jest „dla całego Kościoła, a nie tylko dla niektórych” (Czuwanie modlitewne z okazji Złotego Jubileuszu Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej, 3 czerwca 2017 r.). Podsumowując, określił waszą drogę jako: „ewangelizacja, ekumenizm duchowy, troska o ubogich i potrzebujących oraz przyjmowanie ludzi marginalizowanych”, dodając: „wszystko to opiera się na uwielbieniu! Fundamentem odnowy jest uwielbianie Boga!” (Przemówienie podczas 37. Krajowego Zjazdu Odnowy w Duchu Świętym, 1 czerwca 2014 r.).
Ja również pragnę umacniać relację wzajemnego szacunku, bliskości i wsparcia pomiędzy Stolicą Piotrową a wielką rodziną Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. W związku z tym chciałbym zatrzymać się nad kilkoma kluczowymi aspektami waszego doświadczenia duchowego: chrztem w Duchu Świętym, modlitwą uwielbienia, słowem Bożym, komunią oraz miłością.
Chrzest w Duchu Świętym
Wasza wspólna droga wiary ma swoje źródło w osobistym doświadczeniu Ducha Świętego, który sprawił, że łaska chrztu stała się skuteczna w każdym z was, prowadząc do wyraźnej świadomości Bożej miłości. Jest to pierwsze potężne doświadczenie łaski, którego po swoim nawróceniu doświadczył również św. Augustyn i które opisał w przejmujących słowach:
„O Chryste Jezu, mój Wspomożycielu i Odkupicielu; nagle słodkie stało się dla mnie życie bez słodyczy głupoty. To, czego kiedyś bałem się utracić, teraz z radością odrzucałem. Ty je usunąłeś i wszedłeś na ich miejsce, słodszy niż wszelka rozkosz” (Wyznania IX, 1, 1).
Duch Święty pozwolił także wam zakosztować słodyczy Chrystusa. Od tamtej chwili również dla was życie się zmieniło. Bóg przestał być jedynie ideą, a stał się rzeczywistym i ostatecznym objawieniem ojcostwa. Jego Duch przyniósł wewnętrzne pojednanie, pokój i wolność od przywiązań do świata oraz od ucisku grzechu. Umożliwił także nowe spojrzenie, charakteryzujące się otwartością i nadzieją wobec innych ludzi i przyszłości, w pewności, że nic nie może nas odłączyć od miłości Chrystusa (por. Rz 8,38–39).
Z tego doświadczenia Ducha Świętego rodzi się wewnętrzne pragnienie bycia świadkami i głosicielami Jego miłości, niesienia Jego pocieszenia ludziom przygniecionym poczuciem pustki i samotności.
Modlitwa uwielbienia
Właśnie z tego porywającego doświadczenia Ducha Świętego zrodziło się nowe życie modlitwy, przyjmujące postać nowej zdolności do spontanicznego i szczerego dialogu z Bogiem oraz nowej otwartości na uwielbienie, adorację i dziękczynienie.
Adoracja i uwielbienie, tak charakterystyczne dla waszych spotkań, są istotnymi elementami modlitwy chrześcijańskiej. Pomogliście je odkryć na nowo i przywrócić im należne miejsce w ostatnich latach.
Słowo Boże
Odnowione wylanie Ducha doprowadziło was także do żywego spotkania z Pismem Świętym. Duch Święty jest Tym, który natchnął objawione słowo Boże, ale także Tym, który nieustannie zachowuje je żywe i skuteczne w Kościele, sprawiając, że rozbrzmiewa ono w sercach wierzących, szczególnie podczas liturgii.
Pismo Święte stało się dla was wspaniałym źródłem duchowego pokarmu, który oświeca i pociesza. Jest również źródłem rozeznania pomagającego kierować codziennymi wyborami oraz nadaje treść modlitwie wspólnotowej, umożliwiając zwracanie się do Pana słowami inspirowanymi przez samego Boga.
Komunia
Duch Święty jest źródłem komunii. W różnych dokumentach papież Leon XIII zachęcał katolików do corocznej nowenny do Ducha Świętego pomiędzy uroczystością Wniebowstąpienia a Zesłaniem Ducha Świętego, szczególnie w intencji jedności chrześcijan.
Dobrze rozumiecie znaczenie tego wezwania, ponieważ dostrzegacie, że jedność w Kościele jest owocem Ducha Świętego. Jak naucza św. Augustyn, Duch Święty jest „jakąś niewysłowioną komunią Ojca i Syna” (De Trinitate V, 11, 12).
To Duch tworzy harmonię pomiędzy różnymi charyzmatami i środowiskami Odnowy Charyzmatycznej, a także pomiędzy nami i naszymi braćmi oraz siostrami z innych wspólnot chrześcijańskich.
Miłość
Święty Augustyn napisał:
„Duch Święty, który sam jest miłością, został dany człowiekowi i rozpala go do miłości Boga i bliźniego. Człowiek nie może bowiem kochać Boga, jeśli ta miłość nie zostanie mu dana przez Boga” (De Trinitate XV, 17, 31).
Tego również sami doświadczyliście.
Odnowiona obecność Ducha obudziła w was nową zdolność do miłowania, inspirowaną samą Bożą miłością. Miłość ta skierowana jest ku Bogu i ku braciom oraz siostrom. Rodzi bliskość i współczucie, szczególnie wobec cierpiących.
Z Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej zrodziło się wiele dzieł miłosierdzia wobec potrzebujących zarówno duchowo, jak i materialnie. Zachęcam was, abyście nadal podtrzymywali tę miłość do ubogich, która objawia prawdziwe oblicze Boga.
Zakończenie
Drodzy przyjaciele, dziękuję wam za wasze zaangażowanie i zachęcam do dalszego wypełniania waszej misji.
Oddajcie się na służbę diecezjom i parafiom, ofiarowując swoje doświadczenie oraz metody ewangelizacji. Wiernie podążajcie za wskazaniami waszych kapłanów. W rozeznawaniu wspólnotowym słuchajcie głosu ludzi mądrych, nawet jeśli nie należą oni do waszych grup.
Pielęgnujcie harmonię i współpracę pomiędzy wspólnotami, do których należycie, dbając o to, aby nigdy nie ulec pragnieniu autopromocji ani dążeniu do władzy czy osobistego prestiżu.
Niech Duch Święty zawsze będzie światłem i źródłem mocy na waszej osobistej i wspólnotowej drodze, a Najświętsza Maryja Panna, Matka Kościoła, niech was chroni.
A teraz, z tymi serdecznymi uczuciami, z radością udzielam wam mojego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Dziękuję.